Elk jaar op 29 oktober sta ik even stil. Niet uit gewoonte, maar omdat deze dag voor mij iets zegt over wie ik ben. Ik groeide op in een kemalistisch gezin. Atatürk was bij ons geen vaag figuur uit een schoolboek, maar een vanzelfsprekend deel van hoe we naar de wereld keken. Later bestudeerde ik verschillende ideologieën. Toch kan ik me niet loswringen van het kemalisme. Het zit in mijn dna. Het heeft me als Turkse vrouw een stem en een identiteit gegeven. Van onderdanen naa

Vrouwen blijven het moeilijk hebben met emancipatie ‘Leer het gewoon’, smeekte ze mij met tranen in haar ogen. Ze wist dat het niet...

Links Vlaanderen profiteert van Turks nationalisme: deel 5 De vijfde colonne in Vlaanderen bestaat niet enkel uit mannen die nauwe banden...

De bolognaiseaanval 'clichés over Turken door een kebabzaak uit te baten' ‘Proef nu eens van mijn bolognaisesaus, Helin, zo lekker, dit...