Elk jaar op 29 oktober sta ik even stil. Niet uit gewoonte, maar omdat deze dag voor mij iets zegt over wie ik ben. Ik groeide op in een kemalistisch gezin. Atatürk was bij ons geen vaag figuur uit een schoolboek, maar een vanzelfsprekend deel van hoe we naar de wereld keken. Later bestudeerde ik verschillende ideologieën. Toch kan ik me niet loswringen van het kemalisme. Het zit in mijn dna. Het heeft me als Turkse vrouw een stem en een identiteit gegeven. Van onderdanen naa

De strijd voor gelijkwaardigheid is niet enkel een strijd van vrouwen Ik was negentien toen ik in mijn minishort en tanktop een frietje...

Een pleidooi voor een gezond nationalisme Wat schiet er nog over van het DNA van de Vlaams-nationalisten? Een partij die eerder opkwam...