Ik heb Labour van Paris Paloma veel te laat ontdekt. Want dat lied zegt hardop wat zoveel vrouwen al jarenlang inslikken. Het werk dat niemand telt Labour gaat over de onzichtbare, onbetaalde arbeid die van vrouwen wordt verwacht: zorgen, voelen, opvangen, plooien, zwijgen. De emotionele en praktische arbeid die ervoor zorgt dat anderen comfortabel kunnen leven. Die arbeid wordt zelden als arbeid erkend. Ze heet liefde. Ze heet plicht. Ze wordt voorgesteld als iets wat vrouwe

Woorden doen er altijd toe. In elke context, in elke communicatie, geschreven of gesproken. Perceptie kan alleen maar veranderen als er...

‘Ga naar je kamer en kom er pas uit wanneer ik het zeg!’ Ik keek verward op van mijn boek, mijn moeder keek gespannen naar mij. We waren...

Ze stak geïrriteerd een sigaret op en staarde lang voor zich uit over het verwarmde terras, over de hoofden van de mensen. Na een lange...