Elk jaar op 29 oktober sta ik even stil. Niet uit gewoonte, maar omdat deze dag voor mij iets zegt over wie ik ben. Ik groeide op in een kemalistisch gezin. Atatürk was bij ons geen vaag figuur uit een schoolboek, maar een vanzelfsprekend deel van hoe we naar de wereld keken. Later bestudeerde ik verschillende ideologieën. Toch kan ik me niet loswringen van het kemalisme. Het zit in mijn dna. Het heeft me als Turkse vrouw een stem en een identiteit gegeven. Van onderdanen naa

Vlaams-nationalisme in dialoog met de politieke islam Toen ik vorig jaar rond deze tijd een reeks van acht delen had gepubliceerd over...

De prijs van de strijd voor de democratie Het is de Turkse Nobelprijswinnaar en wereldbefaamde auteur Orhan Pamuk die de Turkse provincie...

Mijn eerste kennismaking met femicide 'Er zijn er zoveel; Pinar, er zijn zoveel vrouwen slachtoffer van geweld. Je kan ze niet meer...

N-VA en de Grijze Wolven Begin 2019 liep ik het kantoor binnen van een N-VA-toppoliticus en vroeg wat zijn raad aan mij was als...

De bolognaiseaanval 'clichés over Turken door een kebabzaak uit te baten' ‘Proef nu eens van mijn bolognaisesaus, Helin, zo lekker, dit...

Ze legde de laatste hand aan haar make-up voor de spiegel in de verkleedkamer. Alle hulp om de vermoeidheid op haar gezicht weg te werken...

Ze stak geïrriteerd een sigaret op en staarde lang voor zich uit over het verwarmde terras, over de hoofden van de mensen. Na een lange...