Vier jaar later

Ik zoek nog steeds en ik hou ervan

Het is alweer iets meer dan vier jaar geleden dat mijn eerste boek uitkwam, het boek over mijn leven. Soms voelt het als gisteren, soms als een ander leven.

Wat Niran en ik met me deed

Dat boek heeft mijn leven veranderd, en dan in de goede zin. Door mijn verhaal neer te schrijven leerde ik mezelf kennen op een manier die bevrijdend was. Ik stond oog in oog met alles wat ik meedroeg en met alles wat ik was.

Eén ding viel me toen op: de identiteit van vrouw ontbrak nog bij mij. Ik had rollen, taken en verwachtingen, maar de vrouw zelf, met haar verlangens, haar kracht en haar kwetsbaarheid, had ik nog niet echt ontmoet.

Een zoektocht zonder eindstreep

Ik ben nog altijd op zoek. Ik struikel nog altijd. Maar het mooie is dat ik van de zoektocht geniet. Ik hoef niet meer te weten waar ik uitkom. Ik ontplooi mezelf, probeer dingen uit, maak fouten en leer bij.

Ik kan het niet alleen

Een van de belangrijkste inzichten van de afgelopen jaren is dat ik dit niet alleen kan, en ook niet hoef te doen. Daarom zoek ik bewust sterke vrouwen om me heen: vrouwen die me uitdagen, die me spiegelen, die mijn ziel mee helpen kneden. Ik maak nieuwe vriendschappen en dat voelt als thuiskomen.

40-plus, perimenopauzaal en nog altijd ambitieus

Ik ben veertig-plus. Ik zit in de perimenopauze. En ik ben nog altijd ambitieus. Vroeger leek dat een tegenstelling, alsof ambitie bij een andere levensfase hoorde. Nu weet ik beter. Deze fase heeft me juist scherper gemaakt over wat ik wil, wat ik niet meer wil en wie ik wil zijn.

Een vervolg op Niran en ik?

Misschien moet er wel een vervolg komen op Niran en ik. Want het verhaal dat ik vier jaar geleden vertelde, is niet afgelopen. Er is een nieuw hoofdstuk bezig: dat van de vrouw die zichzelf stap voor stap ontdekt, een vrouw in wording, een vrouw in een working process. Ik weet nog niet hoe het eindigt, en eerlijk gezegd hoeft dat ook niet. Wie weet schrijf ik het gewoon al zoekend en struikelend op.

Op de volgende vier jaar.