De I don’t give a fuck anymore-methode

Ik liet mezelf filmen op de loopband. En het eerste wat ik zag, was niet wat ik wilde zien.

Mijn dikke armen. Mijn buik. De manier waarop ik, in mijn eigen hoofd, allesbehalve elegant voortbeende. Au.

Dat is wat er gebeurt als je jarenlang geleerd hebt om eerst naar je gebreken te kijken voor je iets anders ziet. Elke rimpel, elke kilo, elke "onhandige" beweging, uitvergroot, alsof er een interne camera in mijn hoofd al klaarstond om alles af te keuren nog voor ik de video had afgespeeld.

Maar weet je wat? Ik weiger daar te blijven hangen. Want dat shot van mezelf op die loopband vertelt niet mijn verhaal. Het vertelt hoogstens het verhaal van veertig jaar aan schoonheidsidealen die in mijn hoofd zijn gaan wonen zonder dat ik ze ooit heb uitgenodigd.

Afkicken

Dit gaat niet over afvallen. Dit gaat over afkicken van dat idee. Een mentale metamorfose. Een I don’t give a fuck anymore-erlebnis.

Ik ben er helemaal klaar mee om te sporten om er anders uit te zien. Ik ga naar de gym om mentaal een beest te worden. Om veerkracht op te bouwen zoals je een spier opbouwt: met herhaling, met doorzetten, met jezelf keer op keer oprapen als het even tegenzit. Elke stap op die loopband is geen strijd tegen mijn lichaam meer. Het is een gesprek met mijn lichaam. En dat gesprek voelt godverdomme goed.

Vroeger stapte ik op de weegschaal na elke training. Nu stap ik ervan af en vraag ik mezelf: voel ik me sterker dan gisteren? Kon ik langer volhouden dan ik dacht? Ben ik, weer een keer, niet gestopt toen mijn hoofd zei dat het genoeg was? Dat zijn de cijfers en feiten die er nu toe doen.

Perimenopauze? Bring it on.

Ons lichaam verandert tussen de 40 en 50: hormonen doen gekke dingen, vet verdeelt zich anders, slaap wordt soms een grap, en ja, dat vraagt om aanpassing. Maar niemand vertelt ons dat dit ook een fase van kracht kan zijn. Van herontdekking. Van "ik ben dit lichaam niet aan het repareren, ik ben het aan het vieren." Waarom praten we hier niet vaker over? Perimenopauze is geen aftakeling. Het is een nieuw hoofdstuk, en ik ben vastberaden om er een sterk hoofdstuk van te maken, geestelijk voorop.

Vrouwelijke vreugde is geen perfect lijf op een filmpje.

Het is die adrenaline na een goede training. Het is jezelf verrassen op momenten dat je het niet verwachtte. Het is voelen dat je taaier bent dan je dacht, taaier dan die stem in je hoofd je ooit heeft laten geloven. Vreugde zit in de zweetdruppels, in het hijgen, in het lachen met andere vrouwen op de gym die precies weten waar jij doorheen gaat. Het zit in jezelf terugvinden, niet in jezelf verkleinen.

Dus vrouwen, luister eens.

Ik nodig je uit. Niet om dunner te worden. Niet om te voldoen aan een schoonheidsideaal dat sowieso nooit voor ons gemaakt is en dat, laten we eerlijk zijn, nooit bevredigend genoeg zal zijn hoe hard we ook ons best doen. Maar om te komen bewegen omdat het je sterk maakt, van binnenuit. Omdat er iets ontzettend bevrijdends zit in zweten, hijgen, doorzetten en dan merken dat je vandaag net iets meer aankan dan gisteren. Niet fysiek per se. Mentaal. Dat is de winst.

En het maakt niet uit wat je kiest. Dit hoeft niet de loopband te zijn. Ga wandelen, ga fietsen, ga zwemmen. Of gooi het over een hippere boeg: padel, Hyrox, een groepsles. Zoek gewoon uit wat bij jou past en doe het dan gewoon.

Ik ben altijd het kneusje van de klas geweest. Op de loopband loop ik allesbehalve elegant. In de zumbales heb ik geen greintje gevoel voor ritme of choreografie, ik sta letterlijk drie tellen achter op de rest en zwaai met de verkeerde arm. En weet je wat? Het kan me niets schelen. Ik dans alsof het de laatste dag van mijn leven is en ik amuseer me kapot.

Dat is het geheim. Niet perfectie. Plezier. Vind jouw beweging, wees er slecht in als het moet en geniet er helemaal van. Pas de I don’t give a fuck anymore-methode toe!